Nowe możliwości i perspektywy wykorzystania larw muchówek (Insecta: Diptera) w praktyce klinicznej

Abstrakt

Larwoterapia to metoda leczenia trudno gojących się ran, polegająca na zastosowaniu żywych larw muchówek, które poprzez zjadanie tkanki nekrotycznej prowadzą do oczyszczenia rany. Najczęściej wykorzystuje się gatunek Lucilia sericata (Meigen, 1826). Chociaż metoda jest stosowana klinicznie, budzi pewne wątpliwości wśród pacjentów i personelu medycznego. Warto je konfrontować z aktualnym stanem wiedzy na temat larwoterapii, ze szczególnym uwzględnieniem skuteczności związków chemicznych w wydzielinach i wydalinach (ang. excretion/secretion; ES) larw. Wobec narastania problemu antybiotykooporności, poszukuje się metod, które mogłyby wesprzeć standardową antybiotykoterapię. Dotychczas, zasadnicza uwaga skupiała się na badaniu właściwości ES larw L. sericata, w mniejszym stopniu natomiast analizowane były wydzieliny i wydaliny innych gatunków muchówek. Pod kątem potencjalnego wykorzystania przebadano przedstawicieli rodzin plujkowatych (Calliphoridae), muchowatych (Muscidae) oraz ścierwicowatych (Sarcophagidae). Badania wskazują na potencjał ES jako środków terapeutycznych o działaniu nie tylko antybakteryjnym, ale także przeciwgrzybiczym, przeciwnowotworowym oraz przeciwwirusowym. Niniejsza praca skupia się na rzadziej opisywanych gatunkach i właściwościach ich ES.