Metody analizy fosforylacji białek

Autor

  • Agnieszka Taracha Pracownia Przekazywania Sygnału, Zakład Biologii Komórki, Instytut Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk, Warszawa
  • Grzegorz Kotarba Pracownia Przekazywania Sygnału, Zakład Biologii Komórki, Instytut Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk, Warszawa
  • Tomasz Wilanowski Pracownia Przekazywania Sygnału, Zakład Biologii Komórki, Instytut Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk, Warszawa

Abstrakt

Fosforylacja i defosforylacja pełnią fundamentalną rolę w większości ścieżek sygnałowych, mogąc bezpośrednio regulować różne aspekty funkcji białka. Szacuje się, że w białkach kodowanych przez ludzki genom znajduje się około 100 000 potencjalnych miejsc fosforylacji, a około 30â50% wszystkich białek w komórce może być fosforylowane, co wiąże się bezpośrednio z pełnionymi przez nie funkcjami. W celu ustalenia, czy dane białko ulega fosforylacji, bada się ewentualne zmiany w jego ruchliwości wywołane przez tę modyfikację, w żelu poliakryloamidowym podczas elektroforezy (PAGE) jedno- i/lub dwukierunkowej. Natomiast tandemowa spektrometria mas (MS/MS) umożliwia określenie w nim konkretnego miejsca fosforylacji. Analiza in silico, czyli przeszukiwania dostępnych baz danych pozwala na przewidywanie, które kinazy mogą fosforylować konkretne miejsce w badanym białku, następnie tak uzyskane dane są weryfikowane na drodze doświadczalnej: in vitro i/lub in vivo.

Pobrania plików

Dane dotyczące pobrań nie są jeszcze dostępne.

Opublikowane

2017-06-30

Numer

Dział

Artykuły