Miokiny jako mediatory komunikacji mięśniowej – czy typ włókien mięśniowych ma znaczenie?

Abstrakt

Mięśnie szkieletowe stanowią dynamiczną tkankę odpowiedzialną nie tylko za funkcje mechaniczne, lecz także aktywnie uczestniczącą w regulacji procesów metabolicznych i immunologicznych. Wykazano, że mięśnie te wydzielają różnorodne cząsteczki sygnałowe tzw.  miokiny,  które działają nie tylko autokrynnie i parakrynnie, ale również endokrynnie, wpływając zarówno na  funkcjonowanie mięśni szkieletowych, jak i na inne tkanki czy komunikację między narządami. Do najlepiej poznanych miokin należą miostatyna, IL-6, IL-15, FGF21 czy iryzyna. Cząsteczki te odgrywają istotną rolę w regulacji masy i siły mięśni, wspomagają angiogenezę, kontrolują homeostazę glukozowo-lipidową, a także uczestniczą w odpowiedzi immunologicznej i przeciwnowotworowej. Ich aktywność uzależniona jest zarówno od lokalnych jak i ogólnoustrojowych warunków fizjologicznych oraz od rozwoju stanów chorobowych.  Co istotne, wydzielanie niektórych miokin jest uzależnione od typu włókien mięśniowych, co wpływa na specyfikę ich działania biologicznego. Zrozumienie mechanizmów regulujących sekrecję i działanie miokin może przyczynić się do opracowania nowych strategii terapeutycznych m.in. w medycynie regeneracyjnej, onkologii i leczeniu chorób metabolicznych.